Showing posts with label Short Stories. Show all posts
Showing posts with label Short Stories. Show all posts

Wednesday, July 30, 2008

ഒരു ഷെഡ്യൂള്‍ഡ് മരണം

Oru Scheduled Maranam (Scheduled Death).
WEDNESDAY, JUNE 25, 2008
എന്റെ ചരമക്കുറിപ്പ്

നിങ്ങളിതു വായിക്കുമ്പോൾ ഞാനിവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. ഈ വായിക്കുന്നത് ഞാൻ ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപെഴുതി ബ്ലോഗറിലിട്ടിരുന്നതാണ്. ഷെഡ്യൂൾ പ്രകാരം ഇന്ന് പബ്ലിഷായെന്നു മാത്രം. (ഷെഡ്യൂൾഡ് പോസ്റ്റിങ്ങിനെക്കുറിച്ചറിയുവാൻ ഇവിടെ അമർത്തുക.) ഞാൻ മരിക്കുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. കടൽതീരത്ത് അവസാനമായി വൈകുന്നേരം വെറുതെ നടന്നു. ആരേയും കൂട്ടിനു വിളിച്ചില്ല. ഉടുപ്പി ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഇഡ്ഢലി, വട, സാമ്പാർ അതൊക്കെ കഴിച്ചു. കുട്ടിക്കാലത്ത് തൂങ്ങിയാടി കളിക്കാറുണ്ടായിരുന്ന ആൽമരത്തിനു ചുവട്ടിലും പോയി. അതിനിപ്പോഴും വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. മാറ്റം നമ്മൾ, മനുഷ്യർക്കാണ്‌. പേപ്പറിലൊരു കുറിപ്പെഴുതി വെച്ചുള്ള മരണത്തിന് പുതുമയില്ലല്ലോ... ഇതാവുമ്പോൾ മരിച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു കഥയായി ബ്ലോഗിലൂടെ പുറത്തുവരും. രസമല്ലേ?

അപ്പോൾ കാര്യത്തിലേക്ക്. ഞാൻ മരിക്കുകയാണ്. എന്തിനു മരിക്കുന്നു എന്നാണ് ചോദ്യമെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്തരം എനിക്കും അറിയില്ല. ആഹാരത്തിനാഹാരം, തുണിക്കു തുണി, താമസിക്കുവാനൊരു വീട്, സ്നേഹിക്കുവാനാളുകൾ; ഇവയൊക്കെ എനിക്കുമുണ്ട്. ജോലിയും കാര്യങ്ങളും തരക്കേടില്ലാതെ പോവുന്നുണ്ട്. പിന്നെ എന്തിന്? ഇതൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും, എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനല്ല ജീവിക്കുന്നത് എന്നൊരു കാരണം വേണമെങ്കിൽ പറയാം. അല്ലെങ്കിൽ; അറിയാവുന്ന വഴിയേ നടക്കുവാൻ എപ്പോഴും മടുപ്പാണല്ലോ! കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കുറിച്ച ചില വരികൾ... മറ്റൊരു പോസ്റ്റാക്കണോ? വേണ്ട, അതും ഇതിന്റെയൊരു ഭാഗമാവട്ടെ. ഈ വരികൾക്ക് എന്താണ് പേരുപറയുക... പേരിന്റെ ആവശ്യമില്ല ഇവയ്ക്ക്.

വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ വല്ലാതെ ജീവിതം മടുത്തുപോവുന്നു,
അപ്പോളൊക്കെയാണ് അവള്‍ ഓര്‍മ്മകളിലെത്തുക;
അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍, ഈ മടുപ്പുണ്ടാവുകയില്ലെന്നാണോ?
അല്ല, മടുപ്പിന്റെ കുറ്റമേല്‍ക്കാന്‍ ഒരാളുണ്ടാവുന്നതും ഒരു സുഖം!

മല്‍ഹാര്‍ കേട്ട് എന്നെ ഓര്‍ത്തിരുന്ന അവളോടേ എനിക്കു ദേഷ്യമുള്ളൂ!
മീരയ്ക്കു പിന്നില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവളെ ഞാനറിയുകപോലുമില്ല.
മഴ! അവളെന്നെ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? ഉത്തരമർഹിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യം.
ഓര്‍ത്തിരിക്കുവാനഞ്ചാറ്‌ മഴയും, ചില വരികളുമല്ലാതെ മറ്റെന്തുണ്ട്?

ആരാണ് അവൾ? അതാണല്ലോ എനിക്ക് അറിവില്ലാത്തത്. പ്രണയനഷ്ടമോ, പ്രണയനൈരാശ്യമോ ആണോ ഈ മരണം? അല്ല. പ്രണയിക്കുവാൻ എനിക്കറിയില്ലല്ലോ! ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ മാത്രമേ ഞാനിവിടെ നിന്നും പഠിച്ചിട്ടുള്ളൂ, അതേ പാലിക്കുവാനുമറിയൂ. പ്രണയം, അതിനൊരിക്കലും കീഴടങ്ങുവാൻ ഞാനൊരുക്കമല്ല. ഛെ! അതിനു വേണ്ടിയാണ് മരിച്ചതെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതുമോ? ഹാ, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരാണ് എന്നെ ശരിയായി മനസിലാക്കിയിട്ടുള്ളത്!!!

എങ്ങിനെയാണ് മരിക്കേണ്ടത്? ഷോക്കടിപ്പിച്ചാലോ? അതോ തൂങ്ങിമരിക്കണോ? വിഷം കഴിച്ചും മരിക്കാം... അതിലും വേണ്ടേ ഒരു പുതുമ. പണ്ടൊരു രസികൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വിനയന്റെ ഒരു പടമെടുത്ത് അഞ്ചാറുവട്ടം കണ്ടാലോ? ;-) (ഹോ! വ്യക്തിഹത്യ പാടില്ല... മരണക്കുറിപ്പിലെങ്കിലും അതൊഴിവാക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു... എന്തു ചെയ്യാം, ചൊട്ടയിലെ ശീലം ചുടല വരെ...) അടഞ്ഞ മുറിക്കുള്ളിൽ, കൈത്തണ്ട മുറിച്ച്, ചോരവാർന്ന്, ഉറക്കത്തിലേക്ക് ഇങ്ങിനെ പതിയെപ്പതിയെ... അതുമതി, പുതുമയില്ലെങ്കിലും ഒരു സുഖമുണ്ട് ഈ മരണത്തിന്.

വിടപറയുന്നത് എപ്പോഴും സങ്കടകരമാണ്. ബന്ധങ്ങളുടെ നൂലിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന, സ്നേഹിക്കുന്ന എത്രയോ പേർ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. അവരെയൊക്കെ വിട്ടിട്ട് പോവണോ? ആലോചിക്കുമ്പോൾ സങ്കടം വരുന്നു. എല്ലാവരേയും ഞാനിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു. അനാവശ്യമായ ഒരു മരണമല്ലേ ഇത്? ആയിരിക്കാം, പക്ഷെ എനിക്കിന്നിത് ഒരു അനിവാര്യതയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ വല്ലാതെ ഭ്രാന്തുപിടിക്കുന്നു, ഇടക്കിടെ. അതറിയുവാൻ ആരുമില്ലല്ലൊ! എല്ലാവരോടും വിട...

റ്റാറ്റാ...

Posted by ഗുരു at 09:09 AM ‌| Labels: Short Story, Death


SUNDAY, JUNE 29, 2008
മരിക്കാനെനിക്കു മനസില്ല!

മരണം ഭീരുക്കളാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ആരാണോ പറഞ്ഞത്. എത്ര ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിലാണ് ഇതു ചെയ്യുവാൻ കഴിയുക! മരിക്കുന്നതിലേറെ ധൈര്യം ജീവിക്കുവാൻ വേണമെന്നോർത്താവാം അയാൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്. ചുരുക്കത്തിൽ മരിക്കാനെനിക്കു മനസില്ല! (അഥവാ ധൈര്യമില്ല!)

ഓഫ്: കൈ മുറിച്ചു, ചോര വാർന്നു, പതിയെപ്പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്തു... പക്ഷെ, കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ. ഇനി മറ്റൊരു നാളിൽ മരണം വീണ്ടും ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്യണം... പക്ഷെ, ഷെഡ്യൂൾഡ് മരണക്കുറിപ്പിന്റെ പുതുമ ഇവിടെ നഷ്ടമായി, അല്ലെ? :-(

Posted by ഗുരു at 12:27 AM ‌| Labels: Return, Death


Description: Oru Sheduled Maranam (Scheduled Death): Short Story by Hareesh N. Nampoothiri aka Haree | ഹരീ.
--

Saturday, December 1, 2007

ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവല്‍


പതിനൊന്നുമണിയുടെ ഷോ കഴിഞ്ഞ് തിടുക്കത്തില്‍ തിയേറ്ററിന്റെ പടികളിറങ്ങിയോടുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ഒരുപക്ഷെ, അടുത്ത ചിത്രം കാണുവാനുദ്ദേശിക്കുന്ന തിയേറ്ററിന്റെ അകത്തുകയിറിപ്പറ്റുവാന്‍ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന ടെന്‍ഷനുമുണ്ട്. ഈ തിയേറ്ററിലെ അടുത്ത ചിത്രം കാണുവാനായി ആളുകള്‍ തിരക്കിട്ട് മുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്നു. അതിനിടയില്‍ ഒരുവന്‍, എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. ആരാണത്? അല്പനേരം ഞാനും അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി, അവനെ പിന്നിട്ട് ഞാന്‍ പടികളിറങ്ങി. എന്റൊപ്പമുള്ള സൂസന്‍, അതാരാണെന്ന് ചോദിച്ചത് കേട്ടെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. തിയേറ്ററിന്റെ കവാടം കടക്കുമ്പോള്‍, അറിയാതെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, അവനവിടെയില്ല.

ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കൊക്കെ വിരസമായും ഇടയ്ക്കൊക്കെ നന്നായും കടന്നുപൊയി. ഫുഡ്‌ബോള്‍‍ കളികാണുവാന്‍ ആണ്‍‌വേഷം കെട്ടേണ്ടിവരുന്ന ഇറാനിയന്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഗതികേട് കാട്ടിത്തന്ന ‘ഓഫ്‌സൈഡ്’ കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് ഞാനിവിടെ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില മനസിലാവുന്നത്. സൂസനുമൊത്ത് ഇത്രയും തിരക്കുള്ള തിയേറ്ററുകളില്‍ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിനു വരാം, സ്റ്റേഡിയത്തില്‍ ഏതു കളിയും കാണാന്‍ പോവാം, ഇഷ്ടമുള്ള വേഷം ധരിക്കാം. എന്നാലിതൊന്നും പറ്റില്ലെന്നു വരികയും, ഇതിനെതിരെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു നോക്കുവാന്‍ പോലീസിനെ നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്താല്‍... ‘ഓഫ്‌സൈഡ്’ കണ്ട് ഇങ്ങനെയോരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാനും സൂസനും പടികളിറങ്ങുമ്പോഴാണ് മറ്റൊരുവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങിവരുന്ന അവനെ ഞാന്‍ കണ്ടത്. എന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. എന്നെ നോക്കുമോ എന്നറിയാന്‍ അവനെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് ഞാന്‍ നടന്നത്. സൂസനത് കണ്ടിരിക്കുമോ?

രാ‍ത്രി ഒരു ഷോകൂടിയുണ്ടെങ്കിലും അതിനു നില്‍ക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല. രാത്രിയായാല്‍ പിന്നെ കേരളവും മറ്റൊരു ഇറാനാവും. എന്നിട്ടും രാത്രിയില്‍ ‘ഓള്‍ഗ’ കാണുവാന്‍ നിന്നിരുന്നു കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം. അതിനു വീട്ടില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ ശകാരത്തിനു കണക്കില്ല. അവര്‍ പറയുന്നതിലും കാര്യമില്ലാതില്ല, ഫിലിം കഴിഞ്ഞ് പാതിരാത്രി പന്ത്രണ്ടര മണിക്ക് സഹപാഠിയെന്നു പറയുന്ന പയ്യന്റെ ബൈക്കില്‍ വന്നിറങ്ങിയാല്‍ നാട്ടുകാരെന്തു പറയും എന്നാണ് അവരുടെ ചോദ്യം. ശരിയല്ലേ, നാട്ടുകാര്‍ക്കെന്താണ് പറഞ്ഞുകൂടാത്തത്. ‘ഓള്‍ഗ’ കാണുന്നതിന്റെ ആവേശം പറഞ്ഞാലാരും മനസിലാക്കണമെന്നില്ലല്ലോ. ഒടുവില്‍, അച്ഛന്‍ വന്ന് “സാരമില്ല, ഇനിയിങ്ങനെ വൈകരുത്.” എന്നു പറഞ്ഞതോടെ അമ്മയും തണുത്തു. ഏതായാലും അതില്‍ പിന്നെ രാത്രിയിലെ ഷോ കാണുവാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ആണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നുമനസില്ലാമനസോടെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില അവസരങ്ങളിലൊന്നാണിത്.

ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവല്‍ ഒരു വികാരമാണ്. ഫെസ്റ്റിവല്‍ ഐഡി കാര്‍ഡും, തോള്‍ സഞ്ചിയും, ഫെസ്റ്റിവല്‍ ഹാന്‍ഡ് ബുക്കുമൊക്കെയായി കുറേപ്പേര്‍ നമുക്കു ചുറ്റും, അവരിലൊരാളായി നമ്മളും. ചുറ്റും സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരങ്ങള്‍ മാത്രം. വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീതി. ഈ രാത്രിയില്‍ ഫ്ലൂറസെന്റ് വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍ ഇങ്ങിനെ നടക്കുമ്പോള്‍ മനസുനിറയെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് നമ്മുടെയാരൊക്കെയോ ആയിത്തീര്‍ന്ന ഒരുപിടി കഥാപാത്രങ്ങള്‍. “ഒന്നു വേഗം വാ, ഒന്‍പതരക്കുള്ള ആ ബസ് കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ കുരിശാവും...” സൂസന്‍ കൈ വലിച്ച് ഓടിക്കഴിഞ്ഞു. വിചാരങ്ങളെ അതിന്റെ പാട്ടിനുവിട്ട് ഞാനും നടപ്പിന് വേഗം കൂട്ടി.

ഭാഗ്യം, ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ പിടിച്ചതേയുള്ളൂ. പെട്ടെന്നു തന്നെ കയറിപ്പറ്റി ഒരു സൈഡ് സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അടുത്തു തന്നെ സൂസനും. ആരോ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടോ? ബസിനുള്ളിലൂടെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു, ഇല്ല അവനിവിടെയെങ്ങുമില്ല. സൂസനോടെന്തോ പറയുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്, അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി. “എന്തേ ഒരു ചിരി?”. ചോദ്യത്തിനു മറുപടി തന്നില്ല, ബസിനു പുറത്തേക്ക് അവള്‍ കൈചൂണ്ടി. ബസുകാത്തു നില്‍ക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അതാ, അവന്‍; തന്നെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട്.

ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി, അവനവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെപ്പോഴൊക്കെയോ ഞാനും അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പതിയെ ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡ് വിട്ടു. സൂസന്‍ ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമല്ലെന്ന മട്ടില്‍, നാളത്തെ സിനിമകളുടെ വിവരണങ്ങള്‍ വായിച്ചു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതു കാണണം, അതു കാണണം എന്നൊക്കെയുള്ള അവളുടെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടിയെല്ലാം ഒരു മൂളലിലൊതുക്കി. ഞാനൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ പുസ്തകം മടക്കി, “അല്ല മോളേ, എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം?”. ചോദിച്ച അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ച്, പുറത്ത് പിന്നിലോട്ട് പായുന്ന മരങ്ങളില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റില്‍ പറന്നുപൊങ്ങുന്ന മുടിയിഴകളെ ഷാളുകൊണ്ട് പുതപ്പിച്ച് സൂസനോട് ചോദിച്ചു, “സൂസന്‍, ആരായിരിക്കും അവന്‍? എന്തിനാണ് അവനിങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”. അവളുച്ചത്തില്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, ആരൊക്കെയോ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അമളി മനസിലായ അവള്‍ ചിരിയൊതുക്കി, ചെവിയില്‍ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു, “അവനു നിന്നോടു പ്രേമമായിരിക്കും, ആദ്യം കാണുമ്പോഴേ തോന്നുന്ന പ്രേമം, അങ്ങിനെയെന്തോ ഒന്നില്ലേ, അതു തന്നെ... നിനക്കുമില്ലേ അവനോടെന്തോ ഒരു ഇത്...”. ആയിരിക്കുമോ? എനിക്കവനോടും തോന്നുന്നുണ്ടോ പ്രണയം? കണ്ടിട്ട് കുഴപ്പമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും സിനിമകളൊക്കെ ഇഷ്ടമുള്ളയാളാണല്ലോ, നാളെയാവട്ടെ, കഴുത്തിലെ ഐഡി നോക്കി അവന്റെ പേരെന്താണെന്ന് ഒന്നു മനസിലാക്കണം.

“എടാ, ഞാനെങ്കില്‍ വെയ്ക്കട്ടെ? ഇനി രാത്രി എന്നോടു മിണ്ടി നിന്റെ ഉറക്കം കളയണ്ട. നാളെ പിന്നെയും ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിനു തെണ്ടാനിറങ്ങാനുള്ളതല്ലേ?” ഗായത്രി പകുതി കളിയായും പകുതി കാര്യമായും ചോദിച്ചത് അവനെവിടെയോ കൊണ്ടു. “നിനക്ക് ഈ സിനിമ എന്നു പറഞ്ഞാലെന്താണെന്നറിയുമോ? അതറിയാത്തവരോട് ഫെസ്റ്റിവലിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം... വെച്ചോ...” പെട്ടെന്നാണവനോര്‍ത്തത്, അവളുടെ കാര്യം ഗായത്രിയോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന്... “വെയ്ക്കല്ലേ... ഒരു കാര്യം. ഇന്നൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടു, ഫെസ്റ്റിവലിന്. നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയിരിക്കും. ഒരു മൂന്നു നാലു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കണ്ടു. ഞാനിങ്ങനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കുറച്ചു നേരം നിന്നു. അവളെന്തു വിചാരിച്ചു കാണുമോ ആവോ!”. അപ്പുറത്തുനിന്നും ഒരു അലര്‍ച്ചയായിരുന്നു. “എടാ, അലവലാതി. നീയവിടെ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിനെന്നും പറഞ്ഞ് പെണ്‍പിള്ളാരുടെ പിന്നാലെയാണല്ലേ... നീയെന്റെ ലീവ് കളയും... മര്യാദയ്ക്ക് സിനിമ വല്ലോം കാണണമെങ്കില്‍ കണ്ട് വീട്ടില്‍ പൊയ്ക്കോളണം. ഓഫീസീന്ന് ലീവുമെടുത്ത് വായിന്നോട്ടം, കൊള്ളാം...”. “ശരി ശരി... ഉത്തരവു പോലെ...”. ഗുഡ്‌നൈറ്റ് പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു, “ഗായത്രിക്കു പകരം അവളായിരുന്നു എന്റെ കാമുകിയെങ്കില്‍!”.


Keywords: IFFK, IFFK'07, 2007, Film Festival, Short Story, Love, International Film Festival of Kerala, Romance, Romantic, Strangers, Love at First Sight, Festival Memories.
--

Thursday, June 14, 2007

കടങ്കഥകള്‍

പാടവരമ്പത്തെ ചെളി ചവുട്ടിത്തെറുപ്പിച്ച് അവനോടുകയായിരുന്നു. ഇട്ടിരുന്ന ചപ്പല്‍ അവന്റെ വെളുത്ത ഒറ്റമുണ്ടില്‍ പുള്ളികള്‍ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പാടത്ത് പണിയെടുക്കുകയായിരുന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. അവന്റെ കൈയിലെ തോര്‍ത്ത്, സമയമില്ലെന്ന രീതിയില്‍, അവന്‍ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

രാവിലെ മണി ഒന്‍പതാവാറാവുന്നു. നല്ല തലവേദന, അതുകൊണ്ട് നീട്ടിയുള്ള ബെല്ലടി കേട്ടാണ് ഉറക്കമുണരുന്നത്. മുഖമൊന്നു കഴുകിയെന്നുവരുത്തി മുറിക്കു പുറത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും, ഭാര്യ ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു:“ഏട്ടാ, അതാ തൊടിയില്‍ പണിക്കു വരാറുള്ള പയ്യനാ, നമ്മുടെ ജാനുവേടത്തിയില്ലേ, ആയമ്മേടെ മോന്റെ മകളുടെ ശവം, അവരുടെയടുത്തുള്ള കുളത്തില്‍ പൊങ്ങിയത്രേ!”

ഞാനാകെ വല്ലാതെയായി. ഇന്നലെയും വൈകുന്നേരം ചുള്ളിപെറുക്കുവാനായി അമ്മൂമ്മയോടൊപ്പം എത്തിയതാണ് മിനിക്കുട്ടി. രണ്ടില്‍ നിന്നും മൂന്നിലേക്കായതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവള്‍. പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കും യൂണിഫോറത്തിനുമായി എന്തെങ്കിലും അടുത്ത ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോള്‍ കൊടുക്കണമെന്നും കരുതിയതാണ്. ഇതിപ്പോളെന്താണ് പറ്റിയത്... മിനിക്കുട്ടിക്ക് നന്നായി നീന്തല്‍ വശമുണ്ടല്ലോ... വേഗത്തില്‍ ഷര്‍ട്ടിട്ട് കുടയുമെടുത്ത് ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. ചെറുതായി മഴമേഖങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടു കൂടുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും, ഞാന്‍ വേഗത്തില്‍ ജാനുവേടത്തിയുടെ വീട് ലാക്കാക്കി നടന്നു.

പാടവരമ്പത്തൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍, പയ്യന്‍ തോര്‍ത്ത് വീശി എങ്ങോട്ടോ ഓടുകയായിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്ത് നല്ലപോലെ ആളുകൂടിയിട്ടുണ്ട്, സ്വാഭാവികം. പോലീസുകാര്‍ അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ശ്യാമു തന്നെയാണത്രേ, ശവം കുളത്തില്‍ നിന്നും കരയ്ക്കെത്തിച്ചത്. അവനല്ലെങ്കിലും മിനിക്കുട്ടിയെ ജീവനായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആള്‍ക്കാരെ അറിയിക്കുവാനായി അങ്ങുമിങ്ങുമോടി നടക്കുന്നതും അവന്‍ തന്നെ. ശ്യാമുവിന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും ദീനം വന്നു മരിച്ചു. ജാനുവേടത്തിയുടെ അയല്‍പ്പക്കമായിരുന്നു അവര്‍. പിന്നെ, ശ്യാമുവിന്റെയൊരു രക്ഷകര്‍ത്താവിന്റെ സ്ഥാ‍നമായിരുന്നു ജാനുവേടത്തിക്ക്. ശ്യാമുവിനും മിനിക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അമ്മൂമ്മയായിരുന്നു അവര്‍. മകനും മരുമകളും പട്ടണത്തില്‍ ജോലി തേടിപ്പോയേപ്പിന്നെ, അവര്‍ക്കൊരു കൈസഹായവുമായിരുന്നു ശ്യാമു.

പോലീസ് നായയെത്തി. മിനിക്കുട്ടിയുടെ കീറിയ പാവാടത്തുണിയില്‍ മണം പിടിച്ച് അതെങ്ങോട്ടോ പായുന്നു. കുറേപ്പേര്‍ അതിന്റെ പുറകേയോടുന്നു. ഒരു പക്ഷെ, ചേറുനിറഞ്ഞ കുളത്തില്‍ താഴ്ന്നുപോയതാവാം എന്നുള്ള ധാരണയായിരുന്നു ആദ്യം. എന്നാല്‍ പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ബലാല്‍ക്കാരം നടന്നതിന്റെ സൂചനകളുണ്ടത്രേ. ഞാനോര്‍ക്കുകയായിരുന്നു, ഈ നാട്ടിന്‍പുറത്തും ഇത്രയും കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്തവരോ!

നായയുടെ ഓട്ടം പറമ്പിന്റെ മൂലയിലുള്ള വിറകുപുരയ്ക്കുള്ളില്‍ അവസാനിച്ചു. ഇന്നലെ സന്ധ്യയ്ക്കാണ് കഞ്ഞിക്ക് തീകൂട്ടുവാന്‍ കുറച്ചു വിറകെടുക്കുവാനായി ജാനു മിനിക്കുട്ടിയെ അങ്ങോട്ടയച്ചത്. അപ്പോളേതാണ്ട് ഏഴുമണിയായിക്കാണും. അവിടെപ്പോകുവാനായി കുളത്തിന്റെയടുത്തുകൂടി പോവേണ്ടതില്ല താനും. എട്ടുമണിയായപ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും അറിഞ്ഞ് എല്ലായിടവും തിരഞ്ഞതാണത്രേ. പാടത്തിനക്കരെയായതുകൊണ്ട് ഞാനക്കാര്യം അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ തന്നെ ശ്യാമുവന്ന് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ പിന്നെയും വൈകിയേനേ ഈ കാര്യം അറിയുവാന്‍. സാധാരണ രാവിലെ നടക്കാനിറങ്ങാറുള്ളതാണ്, നല്ല തലവേദനയാ‍യതിനാല്‍ ഇന്നതും ഉണ്ടായില്ല. പോലീസുകാര്‍ വിറകുപുര മൊത്തമായി സൂക്ഷ്മതയോടെ പരിശോധിച്ചു. ഒടുവില്‍ അവര്‍ കണ്ടെത്തി, കറുത്ത ചരടില്‍ കുരുത്തൊരു രുദ്രാക്ഷം. അതിന്റെയറ്റത്ത് വെള്ളിയില്‍ തീര്‍ത്ത ഒരു ലോക്കറ്റും. പോലീസുകാരത് ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടി, സൂര്യപ്രകാശം അതില്‍ തട്ടിത്തിളങ്ങി. ആരുടേതെന്ന ചോദ്യത്തിന്, അടുത്തു നിന്നയാരോ ഉത്തരം നല്‍കി. അതാരുടേതാണെന്ന് ആര്‍ക്കും സംശയമില്ലായിരുന്നു.

ശ്യാമുവിനെ വിലങ്ങണിയിച്ച് കൊണ്ടുപോവുമ്പോള്‍, ജാനുവേടത്തി അലമുറയിട്ടു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്കിപ്പോളെന്റെ മോളുമാത്രല്ല, മോനും പോയല്ലോ... എന്നാലും എന്തിനാ മോനേ, നീയിതു ചെയ്തത്...” ശരിയാണ്, എന്തിനാണവനതു ചെയ്തത്? സംസ്കാരിക മൂല്യച്ച്യൂതിയോ, ചെറുപ്പത്തിലെ കാമാസക്തിയോ, മാനസികരോഗമോ... ഉത്തരം എനിക്കുമറിയില്ലായിരുന്നു. മഴക്കാറുമാറി നല്ല വെയില്‍, കൈയിലിരുന്ന കൈലേസുകൊണ്ട് നെറ്റിയൊപ്പി വേഗത്തില്‍ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍, മനസില്‍ ആധിയായിരുന്നു. മകള്‍ രാവിലെ സ്കൂളില്‍ പോയതാണ്, ഉണ്ണുവാനായി സാധാരണ ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടിലെത്താറുള്ളതാണ്. സുരക്ഷിതയായി തിരികെയെത്തിയെന്നറിയുവാനുള്ള വെപ്രാളമായിരുന്നു മനസില്‍, കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തില്‍ ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
--


--

Thursday, May 3, 2007

പ്രാക്ടിക്കല്‍ ലൈഫ്

വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഞാനിന്നാണ് വീണ്ടും അവനെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുന്നത്. പ്രണയത്തിന്റെ നാലഞ്ചുകൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം, ഒരു ദിനം നിര്‍ദ്ദാക്ഷണ്യം തന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ്, എങ്ങോട്ടോ മറഞ്ഞതാണ്. അവനോടുള്ള വാശിയില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ അവനെ അന്വേഷിച്ചതുമില്ല, അറിയുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതുമില്ല. പക്ഷെ...

വിവാഹത്തിന്റെ തലേന്ന് എത്ര സുന്ദരമായാണ് ഞാനവനെ മറന്നത്. എനിക്ക് വല്ലാത്ത അഹങ്കാരമാ‍യിരുന്നു, അവനെ തോല്പിച്ചതിലുള്ള അഹങ്കാരം, ജീവിതത്തില്‍ ജയിക്കുന്നതിന്റെ അഹങ്കാരം. അവനെന്താണ് എന്നെക്കുറിച്ചു കരുതിയിരുന്നത്, എന്നെ വിട്ടിട്ടുപോയാല്‍, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്നാലെ ചെല്ലുമെന്നോ? അതോ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ രാധയായി കഴിയുമെന്നോ? കഴുത്തില്‍ താലി വീണപ്പോഴും, ആദ്യരാത്രിയില്‍ കൈകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞെരിയുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നുതന്നെയിരുന്നു, വാശിയോടെ ഞാന്‍ അവനെനോക്കി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി വശം തിരിഞ്ഞ്, വാപൊത്തി വിങ്ങുമ്പോള്‍... ഞാന്‍ തോറ്റുപോയെന്ന് അവസാനം മനസിലാക്കുമ്പോള്‍... ഇറ്റുവീണ കണ്ണുനീരിന്റെ ചൂടില്‍ മോള്‍ ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍... എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഇപ്പോഴും തുറന്നു തന്നെയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ, അവനെ തോല്‍പ്പിച്ച ചിരിയില്ല, പകരം അവന്റെ സ്നേഹമറിയാതെ പോയ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍, അവനെ വെറുത്ത് മനസു ദുഷിപ്പിച്ച എത്രയോ മണിക്കൂറുകള്‍... ഇവയൊന്നും തിരിച്ചെടുക്കുവാനോ തിരുത്തിക്കുറിക്കുവാനോ കഴിയില്ലെന്ന നിസ്സഹായത... അതായിരുന്നു അപ്പോളെന്റെ മുഖത്ത്.

ഇപ്പോഴും സംശയങ്ങള്‍ ബാക്കി... എന്നോടെന്തിനായിരുന്നു അവനത് മറച്ചുവെച്ചത്? ഇതറിഞ്ഞും ഞാനവനെ സ്നേഹിച്ച്, വിവാഹം കഴിക്കുമെന്നു കരുതിയോ? അത്രയും ആത്മാര്‍ത്ഥത എനിക്കുണ്ടോ? പരിഭവിച്ചു മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവിന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ കൈയോടിച്ച്, അയാളിലേക്ക് ചേരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു...

വൈകുന്നേരം ചന്തയില്‍, ദൂരക്കഴ്ചയില്‍ കണ്ട ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ പരിചയം പുതുക്കുവാന്‍ വിളിച്ചു നിര്‍ത്തിയത്, യാദൃശ്ചികമായി വിഷയം അവനിലെത്തിയത്, അവനെ തോല്പിച്ച കഥ ആവേശപൂര്‍വ്വം സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞത്, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പുതന്നെ അവന്‍ രക്താര്‍ബുദം വന്ന് ഈ ലോകം വെടിഞ്ഞെന്ന വിവരം സുഹൃത്തെന്നോട് പറഞ്ഞത്... നാളെ രാവിലെ ബ്രഡിന്റെയൊപ്പം ജാമോ മുട്ടയോ എന്ന്, നാളെയെന്തുപറഞ്ഞ് ഓഫീസില്‍ നിന്നും നേരത്തേയിറങ്ങണമെന്ന്, വൈകിട്ട് ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തെവിടെനിന്ന് ആഹാരം കഴിക്കണമെന്ന്... ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ഓര്‍ത്തോര്‍ത്ത് ഞാനെപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി...
--

Thursday, April 19, 2007

ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്

ഓര്‍ക്കുട്ടിലധികം കൂട്ടുകാരില്ലാത്തവനാണ് ഞാന്‍. അങ്ങിനെയധികമാരും ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റുകള്‍ അയയ്ക്കാറുമില്ല. നേരിട്ടറിയുവാന്‍ കഴിയുന്ന കുറച്ചു കൂട്ടുകാര്‍, അതായിരുന്നു എനിക്ക് ഓര്‍ക്കുട്ട്. സ്ക്രാപ്പുകളുടേയും ടെസ്റ്റിമോണിയലുകളുടേയും ഫാന്‍സിന്റേയും എണ്ണമെടുത്ത് പറഞ്ഞ് ഞെളിയാന്‍ തക്കവണ്ണം ആരും എന്റെ ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിലുമില്ല. വല്ലപ്പോഴും വന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ സ്ക്രാപ്പുകള്‍ക്ക് മറുപടിയിട്ട് മടങ്ങുക, അതായിരുന്നു എനിക്ക് ഓര്‍ക്കുട്ടിംഗ്.

അങ്ങിനെ സ്ക്രാപ്പുകളെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നൊന്നു നോക്കുവാനെത്തിയതാണ് അന്നും ഞാന്‍. പക്ഷെ, എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു മുഖം, ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചിരിക്കുന്നു. അധികമാരും കൂട്ടുകൂടുവാനെത്താത്ത എന്റെ പ്രൊഫൈലില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. ഡിനൈ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തുവാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ഒരു മര്യാദയ്ക്ക് ആരാണ് എന്നൊന്ന് തിരക്കിയിട്ടൊക്കെയാവാം എന്നു കരുതി, അവളുടെ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്കിലെത്തി, “ഹൌ യു നോ മി?” എന്ന ഓര്‍ക്കുട്ടിലെ പതിവ് ചോദ്യം ചോദിച്ച് അന്നത്തെ ഓര്‍ക്കുട്ടിംഗ് അവസാനിപ്പിച്ചു.

പിന്നെയും കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍...
വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ ഓര്‍ക്കുട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഹോം പേജില്‍ തന്നെ ഒരു റിക്വസ്റ്റായി അവളുണ്ട്. ഞാനിട്ട സ്ക്രാപ്പിന് ഇതുവരെ മറുപടിയില്ല... തിരക്കുകളിലാവുമെന്നു കരുതി, ഞാന്‍ അനങ്ങിയില്ല. ആഴ്ചയൊന്നായി. ഇത്രയുമായിട്ടും സ്ക്രാപ്പിന് മറുപടിയിടാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഡിനൈ ചെയ്യുക തന്നെ. അതിനു മുന്‍പ് ഒന്നുകൂടി അവളുടെ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്ക് ഒന്നു നോക്കിയേക്കാം. എന്റേതിനു ശേഷം വന്ന സ്ക്രാപ്പുകളില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും മറുപടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഡിനൈ ചെയ്യാം, കൊടുത്തിട്ടില്ലെങ്കില്‍, ഇതുവരെ പിന്നീട് ഓര്‍ക്കുട്ടിലെത്തിയിട്ടില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ച്, അതുകൊണ്ട് അല്പം കൂടി കാക്കാം.. ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ച് അവളുടെ പ്രൊഫൈലിലെത്തി. സ്ക്രാപ്പുകളുടെ എണ്ണത്തില്‍ വല്ലാതെ വര്‍ദ്ധനവുണ്ടോ? അപ്പോള്‍ ഈ സ്ക്രാപ്പുകള്‍ക്കൊക്കെയും മറുപടികൊടുക്കുന്ന തിരക്കില്‍ എന്നെ മറന്നതാവും... അല്പമൊരു അരിശത്തൊടെ ഞാന്‍ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്ക് തുറന്നു...

ധാരാളം സ്ക്രാപ്പുകള്‍, എല്ലാം പറയുന്നത് ഒന്നു തന്നെ.... അര്‍ത്ഥവും ഒന്നു തന്നെ...
മേ യുവര്‍ സോള്‍ റെസ്റ്റ് ഇന്‍ പീസ്...
--

Saturday, April 14, 2007

ക്ഷണക്കത്ത്

അടുത്ത മാസം എന്റെ വിവാഹമാണ്. അച്ചടിച്ച ക്ഷണക്കത്തുകള്‍ തീര്‍ന്നു പോയതുകൊണ്ടല്ല ഇങ്ങിനെ ഈ ഇന്‍ലന്‍ഡില്‍ നിനക്കുള്ള ക്ഷണം ഞാനെഴുതുന്നത്. എനിക്കറിയാം, നീയെന്നും എന്റെ കൈപ്പടയിലുള്ള എഴുത്തുകളെ, അത് വികൃതമെങ്കിലും, ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഇതും അങ്ങിനെയാവട്ടെയെന്ന് കരുതി.

ഒരു കോളേജ് ദിനാരംഭത്തില്‍, പരിചയം പുതുക്കി നീ നീട്ടിയ കൈയില്‍ തൊട്ടു തൊട്ടില്ലയെന്ന മട്ടില്‍ ഒരു ഷേക്ക് ഹാന്‍ഡ് തന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍, നിന്റെ തണുത്ത വിരലുകളില്‍ മുത്തി യാത്രയാക്കുന്നതുവരെ... എല്ലാം ഞാനോര്‍ക്കുന്നു, ഇന്നലത്തെപ്പോലെ... അകലേക്ക് പായുന്ന കാറിന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നും, നിന്റെ കുപ്പിവളയിട്ട കൈകള്‍ വീശി, എന്നോട് യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോള്‍, നിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി മഴയായ് പെയ്തിറങ്ങുന്ന വരേയും, നീ അകലുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കാറുണ്ട്.

കാര്യത്തിലേക്ക്... അടുത്ത മാസം അഞ്ചാം തീയതി എന്റെ വിവാഹമാണ്. കോളേജ് വിട്ട സമയങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ നടക്കാറുള്ള ആ വഴിയുടെയരികില്‍, യൂക്കാലി മരങ്ങളുടെ നടുവിലുള്ള ആ ആഡിറ്റോറിയം, നീ ഓര്‍ക്കുന്നുവോ? അവിടെവെച്ചാണ് വിവാഹം, കാലത്ത് പത്തിനും പത്തരയ്ക്കും ഇടയ്ക്കാണ് മുഹൂര്‍ത്തം... നീയെത്തുമല്ലോ അല്ലേ?

കത്തെഴുതി മടക്കി, പശയൊട്ടിച്ച് അവന്‍ മേശവലിപ്പ് തുറന്ന് അതിലേക്കിട്ടു. വിലാസമെഴുതാതെ കിടക്കുന്ന അനേകമെഴുത്തുകളിലൊന്നായി ആ ക്ഷണക്കത്തും, എന്നെങ്കിലും വായിക്കപ്പെടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയറ്റ് അവയിലെ അക്ഷരങ്ങളും...
--

Friday, February 9, 2007

ഒരു പ്രണയകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

പ്രണയം അതിന്റെ എല്ലാ വശ്യതകളോടെയും ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്ന യുവത്വം. അതിലൂടെയായിരുന്നു അന്നവന്റെ സഞ്ചാരം. പാടവരമ്പത്തുള്ള അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവകാലം. ഉത്സവത്തിന് ഒരു ദിവസം കഥകളിയുണ്ടാവും. കഥയറിയില്ലെങ്കിലും, പദമൊന്നും മനസിലാവില്ലെങ്കിലും കഥകളി കാണുവാന്‍ അവനെന്നും ആവേശമായിരുന്നു. കഥകളിയിലെ നിറക്കൂട്ടുകളും, അലൌകികമായ ആടയാഭരണങ്ങളുമായിരിക്കണം അവനെ ആകര്‍ഷിച്ചത്. തിരശീലയുടെ ഇളകിയാട്ടം പോലും അവന്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു ആ കാലത്ത്.

കേളികൊട്ടു തുടങ്ങി. കേളിയോടൊപ്പം അവന്റെ ഹൃദയമിടുപ്പും മുറുകി മുറുകി വരുന്നു. കാവിനരികിലൂടെയുള്ള വഴിയില്‍ ആളുകളുടെ തിരക്ക്. ഉത്സവകാലത്തുമാത്രം ആ വഴി വിജനമാവാറില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഉത്സവകാലം അവന് അത്ര ആഹ്ലാദകരമല്ല. വിജനമായ വഴിയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്കു നീങ്ങുന്നതായിരുന്നു അവനെന്നും ഇഷ്ടം. അവളുടെ പറന്നു നടക്കുന്ന മുടിയിഴകളും, പാടത്തെ പുല്‍നാമ്പില്‍ മുട്ടിയിഴയുന്ന പാവാടയും നോക്കി അവനങ്ങിനെ അവളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ വരാതെ വളരെ മാറി പിന്നാലെ നടക്കും. അത്രയും മതിയായിരുന്നു അവനെപ്പോഴും. അവന്റെയുള്ളിലെ പ്രണയം അവളെയറിയിക്കണമെന്നു തന്നെ അവനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍, അവനതിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പുറപ്പാട്. തിരശീലയ്ക്കു പിന്നില്‍ കൃഷ്ണവേഷം കാട്ടുന്നതെന്തെന്ന് കാണുവാനവനെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, പിന്നിലൂടെ പോയി നോക്കുവാനവന് ആ‍ഗ്രഹിച്ചിരുന്നുമില്ല.
എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ പൊങ്ങിത്താഴുന്ന കൃഷ്ണമുടി അവനെ ഉത്കണ്ഠപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മതിലിനു മുകളിലൂടെ അവളുടെ മുടി പാറുന്നതു കണ്ടാല്‍ അവന് മനസിലാവുമായിരുന്നു അതാരാണെന്ന്. ഗെയിറ്റിനുമുന്നിലൂടെ അവള്‍ പോവുമ്പോള്‍ അവളുടെ കൊലുസിലെ കാണാത്ത മണികള്‍, പോക്കറ്റില്‍ നിന്നെടുത്ത് അവന്‍ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു.

കഥയൊരിക്കലും അവനറിയാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാലിന്നെന്തോ അടുത്തിരുന്നയാളോട് അവന്‍ ‘ഇന്നേതാ കഥ?’ എന്നു തിരക്കി. നളചരിതം നാലാം ദിവസമാണത്രേ, അപ്പോള്‍ മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ കണ്ടാലേ ഇത് മനസിലാവുകയുള്ളോ? ഹേയ്, അല്ലെങ്കിലും എന്തു മനസിലാവാനാ. അന്നാദ്യമായി അവള്‍ അവനരികിലൂടെപ്പോയി. അവളുടെ മണം ആദ്യമായാണ് അവനറിയുന്നത്. എന്നാല്‍ അവള്‍ നടക്കുകയായിരുന്നില്ല, ഓടുകയായിരുന്നു. തന്നെക്കടന്നു പോയപ്പോള്‍ അവളുടെയുള്ളില്‍ ഒരു വിങ്ങല്‍ താന്‍ കേട്ടുവോ? എന്തുപറ്റിയതാവാം? അവന്‍ വെറുതേ വ്യാകുലപ്പെട്ടു.
--

വിജനമായ പാടവരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ആരോ അവളെ പിന്തുടരുന്നത് അവളെന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴൊന്നും കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അതൊരാണിന്റേതാണെന്ന് അവളുറപ്പിച്ചു. ആ തോന്നലവള്‍ക്ക് ഏകാന്തമായ യാത്രയിലെ വിരസതയകറ്റി, ഒരു സുരക്ഷിതത്വമായി അവള്‍ക്കൊപ്പം നടന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഉത്സവകാലത്ത്, അവളേറെ വിഷമിച്ചത് ആ ദിവസങ്ങളില്‍, ആ ഒരാള്‍ തന്റെ പിന്നിലുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തായിരുന്നു. തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ അവന്റെ കാലൊച്ചകള്‍ അവള്‍ക്കറിയുവാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

കേളികൊട്ടുകഴിഞ്ഞ് ദീ‍പാരാധനയ്ക്ക് നടയടച്ചു. എങ്ങും നിശബ്ദത. നിശബ്ദതകളിലേ അവള്‍ക്കവനെ അറിയുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ, കൈ തൊഴുതു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ ചുറ്റും അവനെ തിരയുകയായിരുന്നു. ഇല്ല, അവന്‍ ഈ കൂട്ടത്തിലില്ല. അല്പം പരിഭവത്തോടെ, നടയിലേക്കു നോക്കി, അവള്‍ ദൈവത്തോട് കെറുവിച്ചു. ഇന്ന് കഥകളിയുണ്ട്, ചില പദങ്ങളൊക്കെ തിരുവാതിരകളിയില്‍ പാടിക്കേട്ടിട്ടുണ്ട്, അല്ല താനും ഏറ്റുപാടി കളിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൂണില്‍ ചാരിയ കറുത്ത ബോര്‍ഡില്‍ ചോക്കു കൊണ്ടെഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവള്‍ വെറുതേ വായിച്ചു - “നളചരിതം നാലാം ദിവസം”.

വെറുതെ സ്റ്റേജിനരികിലൂടെ നടന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ അണിയറയിലേക്കൊന്ന് കണ്ണു പാളി നോക്കി. കൃഷ്ണവേഷം മുഖത്തെഴുത്തുകഴിഞ്ഞ് ഒരു സിഗരറ്റും പുകച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. അവളറിയാതെ ചിരിച്ചു... കൃഷ്ണനേ, വിത്സും വലിച്ചു നില്ക്കുന്നു, ഓടക്കുഴലൊക്കെ പഴയകാലത്തല്ലേ... അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കുറ്റി ദൂരേക്കെറിഞ്ഞ് കൃഷ്ണന്‍ ഉടുത്തു കെട്ടുവാനായി അകത്തേക്കു കയറി. ചിലങ്കയുടെ കിലുക്കം. അവളപ്പോഴാണോര്‍ത്തത്, തന്റെ കൊലുസിലെ ചില മണികള്‍, അത് പാടവരമ്പിലെവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുവല്ലോ... എങ്കിലും താനവയുടെ കിലുക്കം ആ വരമ്പത്തൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. പാടവരമ്പ് തീരും വരേയും അതിങ്ങനെ വിദൂരതയില്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും.

നളചരിതം, അവളത് പാഠപുസ്തകത്തില്‍ പഠിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. ഹംസം ദൂതുവരുന്ന രംഗമാണ് പഠിക്കുവാനുള്ളത്. അവള്‍ പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട്, നളന്‍ ദമയന്തിയെ പ്രണയിച്ചതു പോലെ ആരെങ്കിലും തന്നേയും താനറിയാതെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്ന്. മിന്നല്‍ കൊടിയിറങ്ങിവരുമ്പോലെ, ചന്ദ്രബിംബം ഭൂമിയിലേക്ക് വരുമ്പോലെ, സുവര്‍ണ്ണ ഹംസങ്ങള്‍ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ പലതവണ ദൂതു വന്നു. എങ്കിലും ഉണരുമ്പോള്‍, എങ്ങും നിശബ്ദത. ആ നിശബ്ദതയില്‍ അവനില്ല, ചീവീടുകളുടെ പ്രതിധ്വനിമാത്രം.
--

അരവിന്ദനിഷ്ടമായിരുന്നു സുജിതയെ. അതവളോട് പലതവണ പറയുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ, അവളുടെ മറുപടിയില്‍ മാറ്റമില്ല. എന്താണിഷ്ടമല്ലാത്തതിന് കാരണമെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിനും മറുപടിയില്ല. അവളുടെയടുത്തുള്ള അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവം തുടങ്ങി. ഇനിയതു കഴിയും വരെ മിണ്ടാട്ടം തന്നെയുണ്ടാവില്ല. ഇനിയവള്‍ക്ക് മറ്റാരോടെങ്കിലും, ഛേയ്.. അതുണ്ടാവില്ല. ഇനിയെങ്ങാനുമുണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അതങ്ങു പറഞ്ഞൂടെ. എത്ര നാളായി ഞാനിതുമായി അവളുടെ പിറകേ നടക്കുന്നു.

ഇതിങ്ങിനെ എത്രനാള്‍ കൊണ്ടുപോവാനൊക്കും. ഇന്നതിനൊരു മറുപടി വാങ്ങണം. ഇന്നവസാനത്തെ പിരീയഡ് മലയാളം. അതുകഴിഞ്ഞിട്ടാവട്ടെ, അരവിന്ദ് മനസിലോര്‍ത്തു. പിരീയഡ് കഴിഞ്ഞു, ഇറങ്ങുന്ന വഴിയ്ക്ക് സുജിതയുടെ പുസ്തകക്കെട്ട് മനഃപൂര്‍വ്വം തട്ടിവീഴ്ത്തി അരവിന്ദും പുറത്തുകടന്നു. പുസ്തകത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നും കുറേയധികം പേപ്പറുകളും പുറത്തേക്ക് ചിതറി. ഭാഗ്യം, ഇനി അതുമുഴുവന്‍ പെറുക്കി പുറത്തെത്തുമ്പോഴേക്കും വരാന്ത വിജനമാവും. കലപില ശബ്ദങ്ങള്‍ വിദൂരതയിലായി. സുജിത, എല്ലാമടുക്കിപ്പെറുക്കി ബാഗിലാക്കി പുറത്തെത്തി. അരവിന്ദന്‍ കൈവാതില്‍ പടിയിലേക്ക് ചാരി തടഞ്ഞു നിന്നു.
“ഇന്നെനിക്കൊരു മറുപടി തരണം”, അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം കടുത്തിരുന്നു.
സുജിതയ്ക്ക് ചെറുതായി പേടി തോന്നി, ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ അരവിന്ദന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി നിന്നു.
“ഏന്താണെനിക്കൊരു കുഴപ്പം, അതോ നിനക്കുവേറേയാരേയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ? എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് പറഞ്ഞു തുലയ്ക്ക്”. സുജിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, നോട്ടം താഴേക്കാക്കിയെന്നു മാത്രം.
അരവിന്ദന് സഹിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറമായിരുന്നു അവളുടെ നിശബ്ദത. പെട്ടെന്നുള്ള പ്രകോപനത്തില്‍, സുജിതയുടെ കരണത്ത് ശക്തിയായി ഒന്നടിച്ചു. അവള്‍ ഓടിയകന്നു... സ്കൂള്‍ ഗേറ്റിലൂടെ പുറത്തേക്കോടുമ്പോള്‍, തന്റെ കൊലുസിലെ മണികള്‍ അടുത്തുതന്നെ കിലുങ്ങുന്നത് അവളറിഞ്ഞില്ല.
--

Monday, January 15, 2007

ആത്മാക്കളുടെ മരണം

ഒന്നാം ആത്മാവിന്റെ മരണം
അവന്‍ നടക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ വഴിയവന് വ്യക്തമായിക്കാണാം. അവന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ പാളിച്ചകളും താളപ്പിഴകളും വിമ്മിട്ടങ്ങളും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു. ആകെയൊരു വിജനത, അതോ ആരേയും അവന്‍ കാണാത്തതോ? മരങ്ങളുടെയടുത്തെത്തി അവന്‍ പറയുകയാണ്:
“ വൃക്ഷമേ നിന്റെയച്ഛനമ്മമാര്‍ ആരാണ്? നീയിവിടെ വേരുപിടിക്കുവാന്‍ കാരണമെന്ത്? നിന്റെ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്ത്?”

എന്നാല്‍ വൃക്ഷം ചിന്തിച്ചതിങ്ങിനെയാണ്:
“എന്റമ്മേ, ഇവനാര്? എന്നോടെന്തിനിങ്ങിനെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു?”
അവന്‍: “എനിക്കറിയേണ്ടതുകൊണ്ട്.”
വൃക്ഷം: “പറയുവാനെനിക്ക് മനസില്ലെങ്കില്‍?”
അവന്‍: “ഞാനെന്റെ മനസുതരാം, പകരം നീയെനിക്ക് തണല്‍ നല്‍കുമോ?”
വൃക്ഷം: “തീര്‍ച്ചയായും ഇല്ല.”
അവന്‍: “എങ്കില്‍ ഞാന്‍ പോവുന്നു.”
വൃക്ഷം: “വളരെ വളരെ സന്തോഷം. ഇനിയീവഴി കാണാതിരിക്കട്ടെ...”

അവന്‍ പല മരങ്ങളോടും തണല്‍ ചോദിച്ചു, നിരാശതന്നെയായിരുന്നു ഫലം. ധാരാളം സമയം അവനങ്ങിനെ പാഴാക്കി. വഴിയുടെ അറ്റത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു അവന്‍. അതിനപ്പുറമൊരു കൊക്ക, ഒന്നു ചാടിനോക്കുവാനവന്റെ മനസ് വെമ്പി. പക്ഷെ അവന്‍ ചിന്തിച്ചു:
“തണല്‍ തരുവാന്‍ മനസില്ലെങ്കില്‍ വൃക്ഷങ്ങള്‍ വൃക്ഷങ്ങളാവുന്നതെങ്ങിനെ? എനിക്കീ ലോകത്തു കഴിയേണ്ട. പക്ഷെ തനിയെ ചാകുവാന്‍ വയ്യ, വല്ലവരും കൊന്നു തന്നെങ്കില്‍ അതു വളരെ സൌകര്യമായിരുന്നു.”

അന്തവും കുന്തവുമില്ലാത്തവന് ദൈവമൊരു വഴികാട്ടുമല്ലോ, അവനും കിട്ടി നൂണ്ടു കടക്കുവാന്‍ പാകത്തില് ഒരു വിടവ്, അതിലൂടെ അവന്‍ അപ്പുറമെത്തി. അവിടെ അനേകം മനുഷ്യര്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു വഴി, വഴിയുടെയരികിലായി ഒരു ആലും ആല്‍ത്തറയും. അവന്‍ ആല്‍ത്തറയുടെയടുത്തെത്തി. സൂര്യാസ്തമയം. പ്രകൃതിയുടെ വിഷാദസൌന്ദര്യം എന്നും അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതവനില്‍ കലയുണര്‍ത്തിയിരുന്നു. അവന്‍ പാട്ടുപാടി, കവിത ചൊല്ലി, കഥ പറഞ്ഞു, മണ്ണില്‍ ചിത്രമെഴുതി. പക്ഷെ അവനൊന്നിലും തൃപ്തിതോന്നിയില്ല. ആ ആല്‍ത്തറയില്‍ അവന്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നു. ഉടന്‍ തന്നെ ആ ആല്‍ തന്റെ ശിഖരങ്ങള്‍ അവനില്‍ നിന്നകറ്റുകയും അവനില്‍ കരിയിലകള്‍ വിതറുകയും ചെയ്തു. അപ്പോളവന് ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ വ്യക്തമായിക്കാണുവാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഴയുടെ വരവായി, ആദ്യം പറക്കുന്ന പൊടിമണം. ചറ്റലിന്റെ ശീല്‍ക്കാരാം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിറഞ്ഞു. അവനാകെ നനഞ്ഞൊലിച്ചു, ഉടുവസ്ത്രങ്ങളാകെ നനഞ്ഞു. മഴ തോര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഉടുവസ്ത്രങ്ങളുരിഞ്ഞ് അവന്‍ ഉണങ്ങാനിടുകയും നഗ്നനായി രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടുകയും ചെയ്തു. ഹാ, ആ നക്ഷത്രങ്ങളെവിടെപ്പോയി?

നേരം വെളുത്തു. ഏതോ രണ്ടു മിഴികള്‍ തുറന്നു. കുളിച്ചു മുടിയുണക്കി കണ്ണിന്റെയുടമ ജീന്‍സും ടീ-ഷര്‍ട്ടുമണിഞ്ഞു. ആ രൂപം നീലിമയുടേതായിരുന്നു. അല്പനേരത്തിനകം അവളുടെ കാര്‍ നിരത്തിലൂടെ നീങ്ങി. അവളെങ്ങോട്ടാണിത്ര വേഗത്തില്‍ കുതിക്കുന്നത്? അവള്‍ പറത്തിവിടുന്ന പൊടിപടലം താഴാന്‍ മറന്നപോലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ തങ്ങി നിന്നു. ആ ആല്‍ത്തറയ്ക്കരികിലൂടെയുള്ള വഴിയിലൂടെയായിരുന്നു അവളുടെ യാത്ര. അവന്റെ നഗ്നത അവള്‍ കണ്ടു. അവന്‍ ഉണര്‍ന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവനിലലിഞ്ഞു ചേരുവാനവള്‍ക്ക് അതിയായ മോഹം. അവളവനെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. ഉണങ്ങിയ ചില്ലകളുടെ സ്പര്‍ശനത്താല്‍ അവന്‍ ഉണര്‍ന്നു. മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വിറകുമരം തന്റെ കാലനാണോ? അവനുമനസിലായില്ല. അവനതിയായി സന്തോഷിക്കുകയും അലറി വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉടുമുണ്ട് ചുറ്റി അവന്‍ അവളുടെയൊപ്പം കാറില്‍ കയറി. അവനവളെയാശിര്‍വദിച്ചു:
“ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്നെന്നെ രക്ഷിക്കുവാന്‍ നിനക്കാവട്ടെ!”
ആലിന്റെ ശിഖരങ്ങള്‍ പഴയതുപോലെയായതും അതില്‍ നിന്നും ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുണര്‍ന്നതും അവന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല.

അവളുടെ വീട് അവനൊരു മരുഭൂമിയായിരുന്നു. അവളൊരു ഇലകൊഴിഞ്ഞ മരമാണെന്നവന്‍ മനസിലാക്കി. നീലിമ ഒരു തൂക്കുകയറായി മാറുന്നതും അവളവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊല്ലുന്നതും അല്ലെങ്കിലൊരു കത്തിയായി തന്റെ കൈത്തണ്ട മുറിക്കുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവന്‍ നാളുകള്‍ തള്ളി നീക്കി. അവളുടെ കൂടെയുള്ള രാത്രികളില്‍ അവന് ശ്വാ‍സം മുട്ടല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു. വേരുകളും ശിഖരങ്ങളും അവനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞപ്പോള്‍ നനഞ്ഞ ചില്ലകളിലവനാഞ്ഞാഞ്ഞു കടിച്ചു. അവളുടെയടുത്തു കിടക്കുമ്പോള്‍ രക്തമണം പരക്കുന്നതായും പഴുതാരകള്‍ തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴയുന്നതാ‍യും അവനു തോന്നി. അന്നതു സംഭവിച്ചു.

അവന് ജീവിതമിപ്പോള്‍ സന്തോഷകരമായിരുന്നു. അവനത് ആസ്വദിക്കുവാനും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശവക്കല്ലറയിലെ ഇരുട്ടില്‍ അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ആയിരം വര്‍ണ്ണങ്ങളായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ പുറത്തെത്തിയപ്പോളാണ് ഞാനവനെ കാണുന്നത്. അവളൊരു കത്തിയായാണോ തൂക്കുകയറായാണോ അവന്റെ ജീവിതാഭിലാഷം സാധിച്ചുകൊടുത്തതെന്നവന്‍ മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വസ്ഥവും സുന്ദരവുമായ ആ ലോകത്തേയും വസ്ത്രങ്ങള്‍ മലിനമാക്കാത്തതും സുതാര്യവുമായ അവന്റെ ശരീരത്തേയും അവന്‍ സ്നേഹിച്ചു. മറ്റു തിരക്കുകളൊന്നുമില്ലാത്തതിനാല്‍ പകല്‍ നേരം മുഴുവനും അവന്‍ നീലിമയെ പിന്തുടര്‍ന്നു. രാത്രിയിലവന്‍ ഉറങ്ങുന്നത് കൂടുതല്‍ നല്ലതായിക്കരുതി, നീലിമയെ അവളുടെ വഴിക്കുവിട്ടു. അന്നുരാത്രിയും അവന്‍ ശവക്കല്ലറിയില്‍ ഉറങ്ങുവാന്‍ കിടന്നു. ഒരു തലയിണയുടെ കുറവ് അവന് വല്ലാതെ അനുഭവപ്പെട്ടു. നീലിമയുടെ അസ്ഥികളൂരിയെടുത്ത് ഒരു തലയണയാക്കാമെന്നവനുറച്ചു. അസ്ഥികളൊന്നൂരിയെടുത്തപ്പോള്‍ തന്നെ അവന്‍ വല്ലാതെ കിതച്ചുതുടങ്ങി. അവളുടെ മൃദുവായ വയറ്റില്‍ കത്തികൊണ്ടാഞ്ഞാഞ്ഞു കുത്തിയെങ്കിലും കത്തിയുടെ മുനയൊടിയുക മാത്രമാണ് സംഭവിച്ചത്. വല്ലാതെ ഭയക്കുകയും കിട്ടിയ അസ്ഥിയുമായി അവനോടിമറയുകയും ചെയ്തു. കിട്ടിയ അസ്ഥി തലക്കല്‍ വെച്ച് അന്നുമുതലവനുറങ്ങിത്തുടങ്ങി.

മരത്തിനു പുതിയ തടിവേണമെന്നു മനസിലായി. ഒരു ദിവസമവള്‍ ചായവെയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പവള്‍ ഒരു ഗൈനോക്കോളജിസ്റ്റിനെ കണ്ടതിനാല്‍ തന്റെ മകന് അവളുടെ നശിച്ച പാല്‍ കുടിക്കേണ്ടല്ലോ എന്നവന്‍ സമാധാനിച്ചു. മകനെന്ന വിചാരം തന്നിലെപ്പോള്‍ കുടിയേറിയെന്നവന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അതിലവന് തന്നോടു തന്നെ ലജ്ജതോന്നി. അവളുടെ മുറിക്കുള്ളിലെ ചോരയുടെ മണമിന്നും അവനനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരസ്ഥികുറഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ക്കുയാതോരു കുഴപ്പവുമില്ലാത്തതെന്തെന്ന് അവന്‍ ചിന്തിച്ചു. ഒരുപക്ഷെ അവള്‍ക്കാവശ്യത്തിലധികം അസ്ഥികള്‍ കാണുമായിരിക്കാം. അവളെന്തിനാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ അവതരിച്ചത്, അതായി അവന്റെ അടുത്ത ചിന്ത. അവള്‍കാണാത്ത അച്ഛനുമമ്മയും അവള്‍ക്കു വെള്ളമൊഴിച്ചില്ല. അങ്ങനെയങ്ങിനെ ഉണങ്ങിയുണങ്ങി വളര്‍ച്ച മുരടിച്ച ഒരു ഉണക്കവൃക്ഷമായി അവള്‍ മാറി.

ആരാണവളുടെയടുത്തയിര? അതറിയുവാനവന് വല്ലാത്ത ആകാംഷ തോന്നി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം അവനും തന്റെ സമീപമെത്തുമല്ലോ എന്നതിലവന് അതിയായി ദുഃഖിച്ചു. അവനെങ്ങാനും തന്റെ ഏകാന്തതയില്‍ കൈവെച്ചാലവനെ കൊല്ലാതെ വിടുകയില്ലെന്നവന്‍ മനസിലുറപ്പിച്ചു.

അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വന്ന മാറ്റങ്ങള്‍. ഏതോ ഒരു സ്ത്രീയെ തന്റെ കല്ലറയ്ക്കു സമീപം അടക്കം ചെയ്യുന്നതവന്‍ കണ്ടു. മരണാനന്തരക്രിയകളവന്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിച്ചു. മരിച്ചിട്ടും മരിക്കാത്ത മരമാണവളെന്നവനു തോന്നി. കണ്ണീരില്‍ കുളിച്ച ഭര്‍ത്താവിനേയും അവന്‍ കണ്ടു. അവളുടെയാത്മാവു പുറത്തെത്തുവാനായി അവന്‍ അക്ഷമനായി കാത്തിരുന്നു.

എപ്പോഴോ അവന്റെ കാത്തിരുപ്പവസാനിപ്പിച്ച് അവളവന്റെയരികിലെത്തി. അവരുടെ സംസാരം ഇങ്ങിനെ തുടങ്ങി:
അവന്‍: “പേര്?”
അവള്‍: “അനാലിസ”
അവന്‍: “മരണകാരണം?”
അവള്‍: “ഭര്‍ത്താവിനു മറ്റൊരുത്തിയോടു പ്രണയം, അവള്‍ക്കായവനെന്നെ കൊന്നു.”
അവന്‍: “പക്ഷെ, അവനന്നൊത്തിരി കരഞ്ഞു.”
അവള്‍: “അവന്‍ ജീവിക്കാന്‍ പഠിച്ചവന്‍.”

തനിക്കതായിരുന്നല്ലോ അറിയാത്തതെന്നവന്‍ പെട്ടെന്നോര്‍ത്തു.
അവള്‍: “ഭര്‍ത്താവിന്റെ കാമുകിയാരെന്നെനിക്കറിയില്ല, അറിയുവാനൊരാഗ്രഹം, കണ്ടെത്തുവാന്‍ സഹായിക്കുമോ?”
അവന്‍: “തീര്‍ച്ചയായും.”

വളരെപ്പെട്ടെന്നു തന്നെയവര്‍ ആ സത്യം മനസിലാക്കി. അനാലിസയുടെ ഭര്‍ത്താവായിരുന്നു നീലിമയുടെ പുതിയ തടി. ആ ദിവസം അവള്‍ മുഴുവന്‍ നേരവും കരഞ്ഞു. അന്നെപ്പോഴോ അവനവളെ പ്രണയിച്ചു. അവരുടെയാത്മാക്കളൊന്നായി. അവളുടെ ഇലകളില്‍ നിന്നും വരുന്ന കാറ്റിനു സുഗന്ധമുണ്ടെന്നവന്‍ മനസിലാക്കി. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അവന് ചോരമണത്തു, പക്ഷെ ഇപ്പോളത് അവന് അരോചകമായിത്തോന്നിയില്ല.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം അനാലിസയുടെ ഭര്‍ത്താവും ശവമായിത്തീര്‍ന്നിരുന്നു. അനാലിസയയാളെ പൂര്‍ണ്ണമായും വെറുത്തു. അതിനാല്‍ തന്നെ അയാളെ തന്റെ ശത്രുവായി അവനും കരുതി. അയാളുടെയാത്മാവിന് കറുപ്പ് നിറമായിരുന്നു. അയാള്‍ അവളിലാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുവാന്‍ തുടര്‍ന്നും ശ്രമിച്ചു, ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതായപ്പോള്‍ നീലിമയുടെ അസ്ഥിയെടുത്തയാളെ സ്പര്‍ശിച്ചു. അങ്ങിനെ അനാലിസയുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെയാത്മാവ് മൃതിയടഞ്ഞു. അനാലിസ ഉച്ചത്തില്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
--
രണ്ടാം ആ‍ത്മാവിന്റെ മരണം

അവനുമനാലിസയ്ക്കും ഒരു കുഞ്ഞുപിറന്നു, ഒരു പെണ്ണാത്മാവ്. യാദൃശ്ചികമായി നീലിമ തങ്ങളുടെ ശവക്കല്ലറകള്‍ക്ക് സമീപമെത്തി. അനാലിസയവളെക്കണ്ടു. നീലിമ പോയപ്പോളവള്‍ വീണ്ടും കരയുവാന്‍ തുടങ്ങി. അവന്‍ കാരണമന്വേഷിച്ചു:
അവന്‍: “എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?”
അനാലിസ: “നീലിമയുടെ പാപത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത്.”
അവന്‍: “അവളുടെ പാപത്തില്‍ നീ കരയുന്നതെന്തിനാണ്?”
അനാലിസ: “ഞാനവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

അവളുടെ മറുപടികേട്ട് അവനത്ഭുതം തോന്നി. തന്റെ ഭര്‍ത്താവിനേയും തന്നെത്തന്നെയും കൊന്ന നീലിമയോട് അനാലിസയ്ക്ക് സ്നേഹമോ? ആ ചോദ്യത്തിനവനുത്തരം ലഭിച്ചില്ല. അവര്‍ നീലിമയെ പാടെ മറന്നു. അവര്‍ രാവിലെ മുതല്‍ രാത്രിവരേയും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ ലാളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രിയില്‍ അവര്‍ സുഖമായുറങ്ങി. മരത്തിന്റെ ചില്ലകള്‍ ഇപ്പോളവനെ അലോസരപ്പെടുത്തിയില്ല. ചില്ലകളവനില്‍ പൂക്കള്‍ വര്‍ഷിച്ചു. ഇലകള്‍ അവനെ വീശിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. മരങ്ങള്‍ തണല്‍ നല്‍കുവാനിപ്പോള്‍ തയ്യാറുമായിരുന്നു.

കുഞ്ഞിനൊരു പേരുവേണമെന്നവനെപ്പോഴോ ഓര്‍മ്മവന്നു. ഒരു നല്ല പെണ്‍‌പേരുകണ്ടെത്തുവാ‍നായി അവന്റെ ശ്രമം. ഏതു പേരിടണമെന്നവന്‍ അനാലിസയോടു ചോദിച്ചു:
അവള്‍: “നീലിമയെന്നിട്ടാലോ?”
അവന്‍: “ആ നശിച്ചവളുടെ പേരോ?”
അവള്‍: “അതെ, അതുതന്നെ.”
അവന്‍: “ആ പേരു വേണ്ട.”
അവള്‍: “വേണം, അതു തന്നെ മതി.”
അവന്‍: “വേണ്ട”
അവള്‍: “വേണം”
അവന്‍: “വേണ്ട”
അവള്‍: “വേണം”
അവന്‍: “എന്തിനാണാപ്പേരു തന്നെവേണമെന്ന് നിനക്കിത്ര നിര്‍ബന്ധം? വേറെയെത്രയോ നല്ല പേരുകളുണ്ട്”.
അവള്‍: “കാരണം, അതെന്റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നുള്ള മകളുടെ പേരായതുകൊണ്ട്.”

അവളില്‍ നിന്നുമാവാചകം കേട്ടതുമവന്‍ വിളറിവെളുത്തു. അവന്റെ കൈ അവനറിയാതെ നീലിമയുടെ അസ്ഥിതേടി. അതിലവന്‍ സ്പര്‍ശിച്ചതും അവന്റെയാത്മാവും മരിച്ചു. ഇതുകണ്ടവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
--
മൂന്നും നാലും ആത്മാക്കളുടെ മരണം

അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. നീലിമയുടെ അസ്ഥിയെടുത്തവള്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതിനെവിടെ നിന്നാണിത്ര സംഹാരശക്തിയെന്നവളതിശയിച്ചു. അനാലിസയതെടുത്തു കുഞ്ഞിന്റെ ദേഹത്തുതൊട്ടു. കുഞ്ഞിന്റെയാത്മാവും അതോടെ മരിച്ചു. കുഞ്ഞിന്റെയാത്മാവിന്റെ മരണത്തോടെ അനാലിസയുടെ ആത്മാവും മരിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ആ കല്ലറകള്‍ ശൂന്യമായി. നീലിമയുടെയസ്ഥി എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായി മണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. അതിഭയങ്കരമായ ഒരു കാറ്റ്, അന്തരീക്ഷമാകെ പൊടിപടലങ്ങള്‍ പറന്നുപൊങ്ങിനിറഞ്ഞു. എല്ലാം ശാന്തമായപ്പോള്‍ ശവക്കല്ലറകളും നീലിമയുടെ അസ്ഥിയും കാണുവാനില്ലായിരുന്നു.

മരിച്ച നാലാത്മാക്കളുടേയും ഗതിയെന്തായി? അതെനിക്കറിയില്ല. അവനും അനാലിസയും അവരുടെ കുഞ്ഞും എങ്ങിനെയാണവിടെ കഴിയുക. അനാലിസയുടെ ഭര്‍ത്താവുമായി അവരെങ്ങിനെ കഴിയുന്നു? ഇതൊക്കെയറിയുവാനെനിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ട്. അതിനു പക്ഷെ എന്റെയീ ആത്മാവും മരിക്കണം, അതിനായി നീലിമയുടെ അസ്ഥിതേടി ഞാന്‍ യാത്രയാ‍വുന്നു. വീണ്ടും കാണാം.

അല്പനേരത്തിനകം അവളുടെ കാര്‍ നിരത്തിലൂടെ നീങ്ങി.
--
നവംബര്‍, 1998: എന്റെ ആദ്യ ചെറുകഥ, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്നേ ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഈ ബൂലോഗമൊക്കെ എന്നാ ഉണ്ടായേ? :)
--